Sempre nos quedará 1981

por Viriato

Nalgún momento da semana pasada, un húmido día de xaneiro en Monte Pío-Pío. Tres homes, tres amados líderes políticos, tres adalides da galeguidade, teñen unha cita por motivos non sexuais.

T.- Ola Quin, ola Berto. Benvidos á miña humilde morada.
Q.- Ola Milio, ¿que tal a muller?
T.- Uns días mellor e outros peor.
F.- Ola ós dous, ¿os xemelgos ben, Anxo?
Q.- Ben, ben, xa os imos ensinando a durmir á súa hora.
T.- ¿Canto azucre no café?
Q.- Dúas culleradas.
F.- Ninguna para min, pero agradecería un pouco de leite.
T.- Aquí tes… e dime ¿e certo que estás liado con Mar?
F.- Hala, veña, o falar non ten cancelas…
Q.- Pois eu tamén o escoitara, ¿eh, picarón?

(2 hora despois)

F.- E entón o chimpancé travestido di ¡Todos o chan, teño unha almáciga e non temo usala!
Q.- Juar, juar
T.- Bwa-ha-ha, bwa-ha-ha. Moi bo, pero creo que viñemos aquí a pactar algo…
Q.- Si, si. Galiza está pendente de nós.
F.- Je, je. Ése si que é bo, pero xa mo sabía.
T.- Señores, xa saben que todos temos que ceder. Veña, Alberto, comeza ti.
F.- Non, que comece o Quin.
Q.- Ah, non, eu xa abrín a sesión a última vez. Milio, tócache.
T.- Non, non, cede ti.
F.- Non, cede ti.
Q.- Non, ti.

(30 minutos máis tarde)
Todos.- ¡Pedra, papel, tesoiras!
Q.- ¡Merda! Vale, comezo eu. Galiza é unha nación por vontade do seu Parlamento.
T.- Está ben, iso, pero mellor, que sexa “vontade dos seus cidadáns”.
F.- Ah, non, como moito poñemos que “Galicia ten un sentimento nacional”…
T- Si, si, claro. Sentimento de nazón de Breogán.
F.- Non metas a Breogán nisto, Milio. É o “sentimento nacional dos nacionalistas”.
Q.-Vexo o teu, e subo a “o sentimento galeguista que nos une a todos define históricamente a Galiza como nación”.
T.- A min váleme, si.
F.- ¡Nin de broma!
Q.- ¡Pois o de nación ten que poñelo nalgunha parte!.
T.- De acordo, ¡e de Breogán!
F.- Vas moi lonxe, alaricano. E non é de recibo.

(Tras unha hora e media)
Q.- Vale, entón, deixamolo en “Os galegos teñen a sensación de vivir no epicentro da cristiandade xacobea e iso lles leva a categorizar o seu país como unha nación se alguén lles pregunta ó respecto”. E que conste que Antón Losada vaime botar a bronca por ceder tanto.
T.- Gústame. Parécese as frases que me escriben para os discursos.
F.- Si, podería valer…
T.- Entón, falemos de suprimir as Deputacións.
F.- Si, claro, para que Baltar se me escinda. Non é de recibo que te pases de listo, Emilio. Deixádevos de minucias e falemos do estatus do galego: “É igual en dereitos ó español”
Q.- Castelán, Alberto, castelán. E será igual en dereitos de deberes.
T.- Eu diría que será igual en rexime xuridico, cuántico e termodinámico, e cada quen que interprete o que lle de a gana…

(Outra hora despois)
T.- Vale, entón. Galego e castelán son iguais nun sentido metafísico, agás para os que naceran no día da Hispanidade.
Q.- Se o repites moitas veces, empeza a soar ben…
F.- Si, non sei, non está mal de todo…
*Soa un móvil coa melodía de Paquito Chocolatero*
F.- É o meu, desculpade… ¿Si? Mariano, hola, ¿por aquí? Pues avanzamos, avanzamos… Sí, pero… Sí, sí, pero… Sí… … … Ajá… Vale, o que ti digas.
Q.- ¿Pasa algo?
F.- Non, nada. Era… miña nai… … é que está mala… si… eso…
T.- Logo sigamos. No da Axencia Tributaria propia xa estabamos de acordo ¿non?
F.- ¡Non! Iso e roubarlle cartos a todos os españois e non penso asinalo.
Q.- Vale, pois vai asinando o da nación e xa o discutimos agora.
F.- ¡Non! ¡De nación nada! ¡Separatistas! ¡Rompespañas!
T.- ¿E o do galego?
F.- Iso ainda menos. Penseino mellor e non vou pactar nada que vos dea pé a facer terrorismo lingüístico. Non quero que se forme un Cidadáns de Galicia e nos quite votos.

(1 hora despois)
Q.- ¡Vale, a tomar polo cu! Ti gañas. Estou disposto a poñer que “Galicia é a nación de Breogán” si con eso damos saído de aquí.
T.- ¡Bwa-ha-ha! Iso xa o pactaches comigo en novembro, Alberto, así que terá que valerche.
F.- ¡Pois non! Non vale. Cambiei de opinión, hala.
T.- ¿E se digo “Galicia é unha comunidade nacional”?
F.- ¡Non!
Q.- ¿Nacionalidade histórica?
F.- ¡Non!
T.- ¿Comunidade autónoma de veciños?
F.- ¡Non!
Q.- Buf, estou farto ¿Tes hora?
F.- ¡Non!
T.- Son as seis e aínda non comimos. ¿Non tedes fame?
F.- ¡Non!
Q.- Si, máis ben. Deixemos de perder o tempo e imos papar un churrasco.
T.- ¡Pero vamos a ver! ¿Estamos ou non estamos nun país serio? Ti, Berto, vas pactar algo?
F.- ¡Non!
T.- Pois logo imos comer churrasco.
F.- ¡Non!, ben, ou sexa, si, pero non o poñades no Estatuto.