Ceas con Abel

por Viriato

 

Amelia Nabiza está tan tranquila no seu pisiño da Travesía de Vigo, vendo co seu marido e fillos un programa da tele no que Ana María Ríos fala das boas vendas que está a ter o seu libro, Boda, Cárcel y Fama. Soa o timbre mentres a musa de Arcade explica como ella quería titulalo Balas Perdidas, pero a autora convenceuna de que o sarcasmo non está no seu mellor momento comercial.

BRINGG, BRINGG.

Momento, que xa vou.

Amelia Nabiza abre a porta e atópase con Abel Caballero, presidente da Autoridade Portuaria (AP) de Vigo e candidato á alcaldía polo PSOEdeV, quen sostén un par de voluminosos tapergüeres cunha man e unha botella de viño ca outra. Con el veñen catro ou cinco fotógrafos, que disparan ás súas cámaras como posesos, a súa xefa de prensa, dous gardas de seguridade do Porto e un violinista.

Boa noite, señora. Son Abel Caballero e veño cear con vostede e a súa familia.

¿Ein?

O violinista comeza a tocar unha versión de No more lonely nights.

Si señora, como futuro alcalde da máis fermosa de todas as urbes con ría, quero intimar cos meus futuros gobernados, para coñecer de primeira man os problemas que lles quitan o sono. Como mostra de boa vontade, aquí lle traio godello, empañada de bacallau e ostras do Berbés. Os postres e o café póñaos vostede, que xa teño os fondos da AP moi machacados con tanta exposición.¿A vostede que lle preocupa, señora?

Pois agora mesmo preocúpame ter a un montón de tolos na porta ás doce da noite. ¡Que nesta casa xa ceamos hai horas! ¡Que hai xente que mañá traballa!

Claro, é que comezamos o percorrido ás nove, pero xa nos botaron de 18 casas. ¿Podemos pasar antes de que morran as ostras? É só para as fotos…

Non, non pode. Marche por onde entrou.

¡Señora, polas ondas do mar de Vigo, deixeme cear con vostede! ¿É que non ve que son un home desesperado? ¡Dígame que teño que facer para gañar o seu voto!¡O que sexa!

Home, pois nada. Nós vivimos aquí porque o meu marido traballa na Citroen, pero aínda volvemos todos os fins de semana a Vilardevós, a coidar a horta, e seguimos empadroados alí, como toda a vida. E ademais, este ano o alcalde prometeunos que nos asfaltaba a pista da leira e nos puña un poste de luz no galpón se o fillo maior, que xa fixo os 18, votaba por el.

Ah, señora, ese é un dos peores males que azoutan ó noso fogar olívico, que aquí non se apunta como cidadán nin Batman, pero non se preocupe. Xusto levo comigo unha folla de empadroamento. Se lle parece, cúbrena durante a cea e logo falamos de votarme a min…

A paciencia de Amelia Nabiza esgótase. Escoita de fondo como Ana María Ríos explica o seu posado na Interviú e non quere perdelo, así que interrumpe a Abel cun portazo. O violinista comeza a interpretar So Lonely.

¡Mierda, otra vez!

Tranquilo, Abel -di a xefa de prensa- seguro que Santi Dominguez mejora los resultados del Bloque y nos da para formar gobierno.

A mi me la suda. ¡Yo lo dejo! Si no ganamos, yo me quedo en el puerto y que apande otro con el coñazo de oposición.

No te preocupes, vamos a cenar a mi casa, te hacemos las fotos allí con mi primo, como tal que es un votante cualquiera, y cuela seguro.

Pues no es mala idea, mira tú…

1 comentario

Arquivado en Municipais, Vigo

Unha resposta a “Ceas con Abel

  1. Poña a un pobre a cear na súa casa.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s