Tránsfugas, Ananos e Corruptos

Por Frouxeira

Pucho calado ate as orellas, lentes escuras, longo gabán negro ate os pés, coas solapas subidas, e cunha abultada carteira de coiro baixo o brazo. Dúas siluetas entran na sede do Centro de Resolución de Conflitos Electorais, o CERCE.

Unha vez dentro, seguen as indicacións ate chegar á Sala de Intercambio de Tránsfugas (SIT), un cuarto escuro onde individuos misteriosos se moven en círculos, axexándose uns a outros, ate que se forman grupiños que marchan xuntos aos reservados. As dúas siluetas fican discretamente apoiadas na parede.

– Ei Quin, quen che gusta máis? viches a esa?

      – Cala Paco, non me chames polo meu nome. Lembra que estamos nunha misión ultrasecreta, con alcumes en clave. Séguesme, Pequeno Saltón?

      – Sígote, Gran Mestre Alaricano.

      – Ben, agora imos tentar localizar o obxectivo. Umm… Penso que debe ser esa moza.

      – Si, responde á descrición. Acheguémonos.

As dúas siluetas cruzan a sala e falan cunha terceira persoa, unha muller que agardaba fumando nunha esquina, sentada nunha cadeira, coas pernas cruzadas, a face en penumbra. Saúdanse cunha leve inclinación de cabeza e diríxense xuntos cara unha porta lateral.

Entran nun cuarto estreito, cunha mesa e tres cadeiras, alumeado só por unha feble bombilla que pendura do teito.

      – Son vostedes Quin o da Vicepresi e Paco o d’Allariz?

      – Mellor será non empregar aquí os nosos nomes reais. Chámeme mellor Gran Mestre Alaricano. E el é o Pequeno Saltón. É vostede Teresa Barje?

Leve aceno afirmativo

      – Traemos o que nos pediu.

O Pequeno Saltón abre a carteira, a sala énchese dun resplandor dourado. A carteira cambia de mans.

      – Será un pracer para min encabezar a vosa lista nas vindeiras eleccións. Algo cheira a podre n’A Bola. Xa me tiñan farta todos os amigos de meu pai. Non hai xeito de tratar con eles. E menos, co Home do Renacemento, que xa de abandonarnos, mesmo deixou de asfaltarnos as pistas. Verémonos de novo na noite da Victoria Final.

      – Foi un pracer tratar con vostede. Lembre que agora ten novos amigos.

As siluetas saen por turnos do cuarto e pérdense na escuridade. O Gran Mestre Alaricano e o Pequeno Saltón celebran polo baixo o resultado do negocio.

      – Con esta nova fichaxe, A Bola caerá nas nosas mans! E recuperaremos A Porqueira! E seguiremos no poder en Rairiz de Veiga e en Vilar de Santos! Con todos estes territorios liberados arredor de Allariz poderei enfrontarme a Pepe Crespo na Fegamp opoñendo un Gran Allariz ao seu Gran Lalín!

      – Non me veñas co conto da leiteira, Pequeno Saltón. Con dous concelleiros independentes en Toques e mais unha antiga alcaldesa popular n’A Bola tampouco facemos a revolución. Hai que seguir ampliando as bases.

Están por saír do CERCE, pero xusto na porta ven un gran anuncio.

Esta noite GRAN COMBATE DE BOXEO pola candidatura oficial de ABEGONDO

SANTISO MIRAMONTES, “o alcalde fuxido”

Vs

JUAN JOSÉ ROCHA, “o anano usurpador”

      – Imos botarlle un ollo? Podiamos tomarlle unhas cuncas mentres decidimos se convén fichar a algún deles.

      – Ta ben, supoño que ben podiamos celebrar esta última fichaxe.

As dúas siluetas entran noutra sala, tamén escura, moi ruidosa, co chan de terra e ateigada de xente berrando. Os cartos cambian de man continuamente, as apostas mudan segundo transcorre o combate. O Gran Mestre Alaricano e o Pequeno Saltón piden dúas cuncas de Ribeiro na barra e fican observando o espectáculo.

      – Santiso dalle duro a ese usurpador! Que che devolva a cadeira que roubou!

      – Pégalle forte, Rocha! Non deixes que che asoballe coa súa exconsellería! Lembra que nos deixou tirados no peor momento!

      Despois de moito Pum! Crash! Stromp! Chunk! e demais hostias, Rocha cae ao chan tras unha boa somanta de Santiso, en parte axudado polos seus fieis, que aproveitaban a confusión para bater en Rocha. O gañador ergue os brazos. O perdedor érguese do chan, suxeito polos seus actuais concelleiros. Maldice e ameaza:

      – Xa mas pagarás Santiso! Verémonos o día das eleccións! A ver quen goberna daquela! A ver cantos amigos aínda tes en Abegondo!

      – Quedamos niso, Rocha, o que tire máis votos fica coa alcaldía. A ver que fas ti sen o Partido.

As dúas siluetas da barra debaten polo baixo mentres a sala se vai baleirando.

      – Deberíamos fichar a ese Rocha? Parece bo.

      – Son moitos os ananos que lle medran aos nosos inimigos. Tamén hai que saber con quen xuntarse. Imaxinas a Diz Guedes candidato pola nosa lista en Tui?

      – Hai ocasións que non se pode deixar fuxir. Pensa en Arteixo. No seu día non quixemos aos seis ananos revirados, e agora Manuel Pose entona un mea culpa sobre os seus delictos de corrupción urbanística.

      – Pobriño. Malo será que así non lle gañemos por méritos propios.

      – Nunca se sabe. Mellor asegurar.

– Nunca se sabe.

As siluetas rematan as cuncas e saen con disimulo.

2 Comentarios

Arquivado en Municipais, Política, Surreal

2 respostas a “Tránsfugas, Ananos e Corruptos

  1. E logo, ¿non andaba por ahí Moncho o de Sada (¡que pasada!)?

    Disque ten unha mesa co seu nome na cafetería do CERCE.

  2. Avelasvis

    E logo non tedes nada mais que decir?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s