Arquivo da categoría: Economía

VENTOS DE PRECAMPAÑA !

O Lord protector do GdeB

 

Nestas derradeiras datas de Agosto, Emilio Pérez paseaba xunto a Jose Luis Rodríguez como dous xubilados decentes calquera, pra ver como ían as obras esas de Magdalena Álvarez, ou como Gerardo Conde a coñece: “A Ministra marimach…” Asemade, decidía  nesa compaña sobor da súa fidelidade a sí mesmo, ou a ZP digo, Pepiñ..digo, o PSO...digo, os galegos e as galegas…

Tamén este verán, Feijóo preocupabase pola crise pedíndolle a Touriño que remate a lexislatura, porque a incertidume feita polo presidente, co tema da data das eleccións agravaba inda máis a crise, que é culpa de Touri por non tomar a medidas axeitadas antes das vacacións. Ademáis, Alberto sacou tempo pra ensinarnos porque o BNG tampouco mola, xa que crea unha rede clientelar igual que o PP... Son malos porque son igual que eles ? Esta pedindo o voto para Touriño ? Este complexo acto positivo de proselitismo o axeitou, engadindo que o PSOE é cómplice desa política por omisión. Todos son malos porque son coma min ? En fin cada un fai o que pode…

Seguir lendo

2 Comentarios

Arquivado en Autogoberno, Bipartito, BNG, Economía, Feijóo, Parlamento, Política, PP, PSOE, Quintana, Touriño, Voto emigrante

A SOLUCIÓN A CRISE DO TRANSPORTE

A Rexencia do GdeB

 

A día de hoxe estamos a vivir unha crise mudial dos combustibles, pois tendo en conta que en pouco tempo nos vai sair o dobre enchelo depósito do coche, e que os soldos non subirán o dobre e que a alternativa máis barata é o tren, e polo momento en Galicia son unhas latas de sardiñas con rodas, e que a alta velocidade ía chegar no 2012 pero agora parece que xa non se lembran diso, iso si os trens que si chegaron son como os da foto de embaixo. Os desplazamentos de festa en festa este verán, veranse perxudicados co que os galegos teremos un problema de interrelación e de endogamia que xa existía, e que se verá perxudicado, así como a mellora da nosa raza.

Por iso como representates da xente moza de Galicia, isto é menores de 40, temos un grave problema de cara este verán para ir de festa en festa, pois nos a sair moi caro e a xente que vai as festas é a mesma que vai dando voltas por todas, e tendo en conta a pouca que queda sen emigrar non hai que agravar o problema. Quero defender así a xente da Garda que quere ir o festival de Ortigueira e xente de Ortigueira que quere facer a subida o castro, e sobor de todo protexer a industria do “tunnig” galego, a máis perxudicada xunto as nosas estrelas fóra da lei viguesas. Seguir lendo

2 Comentarios

Arquivado en Economía, Humor, Reganosa

MEDIA GALICIA SERÁ UN PARAISO FISCAL

 ¡ Deus salve o Galpón !

Despois de catro anos de propostas irrematables do PP para mellorar a sociedade xxxpañola e mellorar a súa convivencia, chegou por fin a 3 meses das eleccións xerais o seu máis cabilado e elaborado proxecto: Seis millóns de cidadáns de todo o estado deixaran de pagar o IRPF

.

A fume de carozo como non podía ser de outro xeito, o noso representante popular, Nuñez Feijóo sumouse a proposta matizando o asunto a nivel paisano galego e nos di que o 60% dos galegos deixaran de pagar este imposto, que é co que se nutre a maior parte dos presupostos do Estado.

Tendo moi claro que no Galpón de Breogán damos por feito que Mariano Rajoy será o proximo presidente do goberno ( Aquí sempre apoiamos o máis galego ou o máis parecido a o galego) . Esta futura medida proporcionará múltiples vantaxes as nosas provincias máis maltratadas como son Lugo e Ourense, desta forma o estar prácticamente fóra de control fiscal convertiranse nuns paraísos fiscais a altura de Xibraltar e Andorra; e por outra banda a asociación galega contra o narcotráfico non terá que preocuparse das verbas de descoñecedores, coma o señor ministro de Interior que asegurou: ” Galicia xa non é a porta de entrada da droga en Europa”, provocando claros prexuízos a nosa industria banqueira, constructora e de ocio do páis.

Deixar un comentario

Arquivado en Economía, Feijóo, PP

VIGO, NON.

por Moi Xordo

Con este título non trato de andar a buscar comparanzas do tipo: quen a ten máis grande, Lotina ou Stoichkov ( o que está claro en quen ten os ovos máis grandes…). Trátase de subliñar a noticia que estes días deu a patronal galega: A Coruña superou a Vigo como primeiro motor industrial de Galicia; ORDIA¡¡¡

Si amigos, é a caída definitiva da antiga orde galega: os ‘coruños’ (chamados así cariñosamente polo resto dos galegos) xa non son só a capital xudicial de Galicia dende os séculos escuros ata hoxe, se non que agora tamén o son a industrial. Que será o próximo ? A Relixiosa, a administrativa,  a universitaria…Treme Santiago, pronto iremos a Arteixo coller os avión de baixo custo Zara airlines ou Amancio airlines que mola máis, ( carallo, vou mañá a rexistralo ! )

Pouco a pouco sen darnos de conta xa non só controlan os nosos cuartos, tamén o sumisnistro da luz e de internet ou sexa a maioria da información, as perversións favoritas dos galegos, a cervexa a auga a nosa forma de vestir, a prensa, a radio, a itv, as productoras da telegaita, o que comemos…si amigos de Lugo, Ourense e Pontevedra preparadevos para a fin progresiva da nosa muralla de Adriano particular, comenzou “ A caída do imperio fraguiano”:

Marco Aurelio (no seu papel Manuel Fraga) é un emperador filósofo pero que nadie entende o que di, creara o principio dos tempos unha orde baseada en manter a unión dos caciques ancestrais das provincias máis periféricas para facer fronte a superioridade da cidade da torre (que non faro para non confudir con Vigo).

Pero este tradicional equilibrio corría o risco de romperse por mor das loitas entre os seus sucesores: O seu xeneral máis victorioso Livius (no seu papel Pepe Cuíña) creador dun autentico emporio que podía facerlle fronte a superioridade coruña, e o seu fillo putativo Cómodo (No seu papel Nuñez Feijóo) un enchufado dos coruños que fixera méritos fóra. As duras loitas entre eles precipitou que outros se fixeran có mando da Xunta e dende entón ese equilibrio foi esnaquizado e Galicia esta venta do maior postor (véxase Amancio Ortega).

Sí, o anuncio ese do Gadis nos está avisando a cabalo do próximo que ven: Unha invasión madrileña atraída pola promoción turística de Galicia feita nas series de éxito españolas. Os coruños entrarán ahí vendendo a Galicia por parcelas quedando coma unha xigantesca promotora que, de paso,  suministrará e controlará tódalas súas comodidades.

Só un home pode salvarmos e ese é Gladiator Cuíña, agora mesmo está a ver como se mantan polo título de emperador mais está a levar a cabo un adestramento secreto que o levará de novo a ser o gladiador invencible que era antes. Dentro de pouco sairá dende Lalín, (torso desnudo e bronceado, gladius e escudo en man e ademáis boina calada na testa) e os seus rivais irán mordendo o pó ata o duelo final a morte con Cómodo que lle voltará o fin a súa honra e entrará por as rúas de Ourense e Lugo coas cabezas dos invasores do medio ambiente e rural e tamén do traidor Cómodo.

Quedan só dous anos, e dende o Galpón so podemos dicir unha cousa: Hai que roelo Pepe¡¡¡

1 comentario

Arquivado en Economía, PP, Surreal, Vigo

Facendo campaña na folga do metal

Por Frouxeira

– Cori, dixculpa, ¿quién ex toda exa gente que nox extá jaleando ahí fuera? ¿Por qué nox han venido a recibir con tanto fervor?

      – Eh… No… Mariano… Mira… Esos no deben ser de los nuestros… Mejor no les hagas mucho caso, ¿vale? Tú sigue a lo tuyo…

– Bien… Como ox iba diciendo, queridox viguexex, vuestra alcaldexa Corina Porro ha dexarrollado una xcelente gextión en extox añox, y por exo ox quiero pedir que, votaxeix lo que votaxeix en lax anteriores eleccionex, el próximo veintixiete de mayo… blablablá, blibliblí, votarnox, etcétera

Ningún caso lles están facendo os políticos vigueses aos 2.000 traballadores que se botaron ás rúas hai máis unha semana. Queiman máis dun cento de contenedores, cortan o tráfico no túnel de Beiramar, cortan as vías do tren, toman temporalmente as sedes das principias entidades financieras en García Barbón, ocupan a Delegación de Facenda, impiden o acceso a El Corte Inglés, bloquean os subministros de Citroën… Pero nada. A campaña electoral continúa coma se en Vigo non houbese un conflicto desencadenado nos sectores do naval e do metal dende hai trece días.

Disque todo comezou cunha empresa (Montajes Nervión) que non cumpría o seu convenio colectivo… Pero quen se lembra agora desas cousas! As negociacións entre a patronal e os sindicatos son máis secretas que a elección do sumo pontífice romano. Ninguén vai por aló a preguntar como lles vai. Os medios só falan binario: Hai acordo? Non? Logo, Hai folga?

Pois igual si que hai folga. Chegou o día para lanzar un órdago. Os sindicatos convocan para o luns a todos os obreiros co convenio provincial do metal, e logo, o martes, os da CIG e os de CC.OO. (amiguísimos eles) recuncan chamando a todos os obreiros do metal da bisbarra. Que se joda Citroën se fai falla! (é dicir, blasfemia, que se joda Deus!)

Se nunha semana sindicatos e patronal non fan as paces, en troques de 2.000 traballadores sairán á rúa 22.000 (o luns), ou mesmo (40.000, o martes). Nin sequera Rajoy puido convocar a tantos fans durante a visita que onte o levou por terras viguesas. El viña ao que viña, non? Tiña moitos votos que pedir se quere que a súa candidata acade a maioría absoluta. Non debería desprezar dous mil arriba, dous mil abaixo.

Pero aos asesores da campaña non lle encaixa a idea de levar ao seu candidato ás manifestacións. Corina, sorrinte, mentres corta o tráfico do túnel de beiramar rodeada do proletariado, en plan nai brechtiana? Nin cun milleiro de xardineiras en flor no medio da calzada sería posíbel esa escena. Santi Domínguez vestindo mono azul e con lentes de soldador retratado cun colector ardendo ao fondo? Nah, tampouco, o Bloque hai tempo que quere enterrar esa imaxe de loita de clases. Abel Caballero cos obreiros…? Non! Iso nunca! Antes o imaxino dando a orde para unha carga policial! E Soto? Polos vellos tempos? Nada, ningún, a idea non encaixa.

Vigo está en loita, malia o pouco interese que lle poñen os políticos, coma se a leria non fose con eles. Non gosto das casualidades luctuosas, pero xusto onte mesmo un obreiro da construcción perdía a vida ao caer do terceiro andar do edificio no que estaba traballando, no polígono de vivendas de San Paio de Navia. O metal, o naval, a construcción… é todo o mesmo!, pensará alguén. Non dá votos. Non interesa.

1 comentario

Arquivado en Economía, Municipais, Sindicalismo, Vigo

Ferrol como cemiterio nuclear

Por Frouxeira

Antes, a Ría de Ferrol recoñecíase polo guindastre de Astano. Pero o símbolo xa non é o que era dende que o pintaron de gris e mudaron o nome por Navantia. Agora, dende hai algúns anos, hai outro monstro que conxela todas as olladas. Tremede! É a planta regasificadora de Mugardos!

Alguén di que calquera día estoupa e temos outra desgraza. Imaxinai o escenario. Chega un buque metaneiro, un día calquera, podía ser hoxe mesmo. O seu calado só lle permite entrar na ría coa pleamar (e non logo podería saír ate a seguinte…). Cando está descargando o gas natural licuado nun dos tanques…

Craaak!

Unha fuga.

Segundo os informes que veñen de publicar os camaradas da resistencia armada ferrolá, é dicir, os membros da Asociación Socio Cultural Fuco Buxán, unha fuga de gas natural licuado a 163 graos baixo cero mataría por conxelación a calquera ser vivo que atopara no camiño. E logo, cando a nube de gas fose roubando calor á atmósfera e quecendo podería arder ou estoupar. Se despois de todo iso aínda segue alguén con vida, cómpre lembrar que o gas metano, ao mesturarse co osíxeno, transfórmase no gas grisú, un coñecido e temido asasino de mineiros.

Quen non crea nada disto, que lea ao profeta.

O gas natural espallaríase polo aire, e no peor dos casos non habería tempo nin de sacar o buque a mar aberto (se non hai pleamar, non sae), nin de evacuar á poboación de Ferrolterra, arredor dunhas 150.000 persoas, así, a ollo (imaxinádelas desprazándose en masa pola autoestrada-trampa-mortal de Ferrol?)

Xusto, casualmente, coicidiu estes días que os camaradas do Fuco Buxán convenceron aos mariscadores para ir dar un paseo en chalana pola boca da ría. Alí, cousas do azar!, fóronse atopar co primeiro buque gasístico que traía combustíbel para os tanques de Reganosa. Vaia coincidencia, non? E claro, un xa sabe como son estas cousas. Entre os saúdos, botar a partida, e parolar un anaco sobre as licencias para realizar as probas co gas licuado que Reganosa non ten… pois claro, foise pasando a pleamar…

Con todas as bromas, o barco non deu entrado na ría. Se Sarkozy fose o Presidente da Xunta xa tería disolto (en breves minutos) esa reunión de compadres. Chegaría cunha intervención contundente dun corpo de antidisturbios anfibios (agardo que Méndez Romeu non lea isto).

Pero… Para que complicarse?!

    É que a ninguén se lle ocorreu aínda expropiar toda a comarca de Ferrolterra no nome da utilidade pública? A leria sería sinxela.

  1. Nacionalízanse os terreos.
  2. Exprópianse (pagando ben, eh?, non hai que ser cutres, que lles dea aos ferroláns para mercar unha illa en Dubai, como mínimo).
  3. Sácase a toda esa xente daló coa axuda do exército (nota: pedir información aos oficiais retirados da Wehrmacht que fiquen vivos sobre o transporte de poboación en masa durante a Segunda Guerra Mundial)
  4. Ponse a todos os parados da comarca a construir dous grandes muros. Un, de formigón armado, cuns cinco metros de altura, que vaia todo polo límite dos concellos de Paderne, Irixoa, Monfero, As Pontes e Mañón. E logo, un segundo, dentro do anterior, electrificado e con torres de vixilancia, polos concellos de Fene, Neda e Narón, pechando dentro Ares, Mugardos e Ferrol.

A partir dese momento, a entrada máis aló do segundo muro estaría completamente prohibida a toda persoa allea ás actividades que se desenvolven no seu interior. A Ría pasaría a ser máis coñecida como… a ZONA (en plan Tarkovski).

Ben, e unha vez acotado o espazo, o resto xa non ten ciencia. Instalaríanse un par de centrais nuclear nos terreos de Astano, con cadanseus cemiterios nucleares, por suposto (ao comezo, para crear ambiente, poderíase importar os residuos nucleares doutros países amigos como Irán ou Corea do Norte). Tampouco estaría mal situar alí un campo de prisioneiros segredo, en plan Guantánamo II, evidentemente situado nos Castelos da Palma e de San Felipe, por iso dos vellos tempos. Faría falla unha base militar estadounidense para darlle un pouco de color á ZONA, e así eles xa se encargan da seguridade. Poderíamos deixarlles a cidade enteira de Ferrol para eles. Sempre se pode camuflar como base da OTAN. E… non sei… que máis faría falla? Un campo de entrenamento para organizacións terroristas nas praias de Covas? Un centro de experimentación científica con suxeitos humanos, para atraer á industria farmacéutica? Un cosmódromo en Valdoviño?

Iso sí sería un parque empresarial, e o demais son contos.

Total…

A quen lle gusta Ferrol? Quen quere vivir alí? Algún político ten un gran plan para a súa rehabilitación integral?

En fin… Rendabilicemos os nosos recursos!

5 Comentarios

Arquivado en Astano, Catástrofes, Economía, Ferrol, Surreal

Un bo partido

Por Frouxeira

marta.jpg

Traballadores do mundo (e de Galiza, en particular): SEDUCÍDEA!!!!!

zara.jpg

(Marta Ortega, vicepresidenta das sociedades Gartler e Partler, compañías propietarias do 50,01% e do 9,3% do grupo Inditex, respectivamente)

7 Comentarios

Arquivado en Economía, Prensa rosa

Da mina ao rañaceos

Por Frouxeira

Dende o alto da Torre Espacio, a 223 metros de altura, na planta 56, Juan Miguel Villar Mir contempla a panorámica de Madrid Leste e séntese no máis alto de Xsspaña.

Toda unha vida de sacrificios… para rematar construíndo agora o seu propio rañaceos. Lonxe fican os amargos días do pasado verán, trala derrota da súa candidatura compartida con Carlos Sáinz pola Presidencia do Real Madrí. E vendo como lle vai agora ao equipo… mesmo se aleda. Agora tócalle achantar a esa rémora usurpadora de Ramón Calderón. Villar Mir matina en futuros proxectos mentres deixa perder a vista máis aló do horizonte. Agora Brasil, e despois…

Mais, de súpeto…

– (voz baixiña, respectuosa) Desculpe, Señor Presidente…

– (Villar Mir, seco e irascíbel) Dixen que ninguén me molestara. Non ves que estou ocupado?

– (voz en completa humillación) Tráiolle unha nova urxente que de seguro vostede agradecerá coñecer (sorriso de parvo, actitude de sumisión total)

– (Villar Mir facendo esforzos para non perder a paciencia e non guindar ao mensaxeiro polo abismo abaixo) E logo, que foi?

– (voz pedindo perdón por existir) Verá, trátase do conflicto polo trazado do AVE ao seu paso pola Mina de Serrabal, en Galiza.

– (Villar Mir, totalmente ausente) Serrabal? Galiza? Onde queda iso? Que ten que ver comigo?

– (voz esforzada) É unha mina da súa propiedade… Atópase en Galiza, un país bárbaro situado ao noroeste da península. A terra de don Manuel Fraga, o seu vello camarada dos tempos do goberno de Arias Navarro, non sei se lembra vostede…

– (Villar Mir lembra aqueles tempos heroicos cun pouso de morriña) Ah, si, Manoliño, del si me lembro, si. Era boa feira aquela, con Arias Navarro, pasábamolo ben amañando o país, si… Daquela tiña xeito facer política… Pero agora é máis divertido facer cartos, claro. Que foi do Manoliño? Como lle vai no seu retiro aló pola súa finca?

– (voz, a piques de crebar) Ben, seica perdeu unhas eleccións e agora está de volta en Madrí, no senado (Villar Mir pon mala cara) pero a leria é que… (silenzo, voz tragando cuspe, tentando volver ao rego) don Manuel concedéralle a explotación dunha mina de cuarzo hai uns anos, aló polo 1999, e logo resultou que un dos trazados posibeis do AVE que unirá Madrí con Galiza pasaba xusto por riba do filón, atravesando a mina de parte a parte… (Villar Mir pon cara de non entender absolutamente nada) O daquela Ministro de Fomento, Álvarez Cascos, decidiu escoller ese itinerario como trazado oficial, rexeitando as alternativas, polo que o estado lle ten que pagar unha indemnización polo peche da mina… Unha indemnización de 895 millóns de euros…

– (unha luciña acende no cerebro de Villar Mir) Aaaaah! Claro! Eses 895 millóns de euros… Agora xa caio, claro, claro. E ben (inquisitivo de novo), xos cobramos?

– (un fío de voz) n… n… non… non… verá…(a Villar Mir dilátanselle as meniñas e vai entrando progresivamente en cólera) seica agora Antonio González, o Presidente de ADIF, dixo no congreso dos deputados que se podería, hipotéticamente, se os políticos galegos se poñen de acordo, reconsiderar o trazado alternativo para que a mina siga en funcionamento. Disque é unha demanda dos sindicatos, que levan así como uns tres ou catro anos pedindo tal cousa. Disque os mineiros andan botándose á rúa dende o verán…

– (a cólera de Villar Mir, en todo o seu esplendor) PERO QUEN LLE DEIXOU A ESE RETRASADO DICIR SEMELLANTE PARIDA!!! Joder! Neste puto país nunca se pode facer nada a dereitas! (Villar Mir apaña ao mensaxeiro polas solapas e o sostén a pulso sobre o baleiro dos 223 metros) Cantos anos pode seguir aberta esa merda de mina!?

– (voz cagada de medo) eeeh… tendo en conta as reservas comprobadas… e ao ritmo da explotación actual…. eeeh… quizais uns noventa ou cen anos máis….

– (Villar Mir abanea ao mensaxeiro sobre o baleiro) Pero é que ninguén se deu conta de que eu non vou vivir tantos anos!

– (voz esmolante) Ben, polo menos ese cuarzo emprégase nunha serie de fábricas que a súa empresa Ferroatlántica ten en Galiza… fan cuarzo de sílice… serve para facer paneis solares fotovoltaicos… (voz ensaiando falso sorriso) é un sector en expansión…

– (Villar Mir, todo sangue frío agora, xa ten outro plan) Quen carallo son eses políticos galegos? QUERO QUE TODOS ELES SE NEGUEN A MUDAR O TRAZADO DO AVE! Que digan algo así como… hum… que Galiza non pode admitir ningún retraso na conexión ferroviaria coa meseta, e que polo tanto o trazado oficial non é negociábel… Toda esa leria. Se iso, para disimular, dicídelle aos da oposición que defendan aos traballadores…

– (voz atragoada cos collóns na gorxa) Verá… é que o Presidente daló, un tal Torito, finxe que é de esquerdas, e mentres a oposición… non é que se caractericen por ter moitas filias cara os traballadores…

– (Villar Mir perde a paciencia) TANTO ME TEN! QUERO OS MEUS 895 MILLÓNS! E QUÉROOS AGORA! (solta ao mensaxeiro, que se precipita ao baleiro) PUTOS POLÍTICOS E SINDICALISTAS DO CARALLO!!! Nos meus tempos de ministro teríamos cesado a uns e encadeado a outros! (tras semellante descarga de adrenalina, vaise pouco a pouco serenando) Hai que ver o avariciosa que é a xente, por un maldito posto de traballo están a piques de joderlle o negocio a un. Que pouca solidariedade hai neste mundo! En fin, teño un rañaceos que inaugurar

4 Comentarios

Arquivado en Economía, Sindicalismo

Proxecto para un capitalismo transnacional de orixe galega

Por Frouxeira

Cumprindo coas nosas tarefas como axentes do capitalismo transnacional, dende Galpón de Breogán queremos compartir convosco o noso novo proxecto para dominar o mundo, desta vez a través da economía global. Trátase dunha operación moi sinxela, ate un simio retrasado podería realizala. Tomai nota.

A idea é aproveitar a rede de galegos no mundo para crear, nun tempo máximo de dez anos, unha cadea de restaurantes de comida rápida que se converta na compañía máis poderosa do mercado, por diante de Microsoft, Coca-Cola ou Inditex.

O lóxico sería comezar penetrando nos mercados asiáticos, para aproveitar as súas oportunidades emerxentes e adiantarnos a calquera competidor. A través dun títere convenientemente camuflado (a vosa avoa, por exemplo) alguén debería facerse coa concesión do restaurante que a oficina do IGAPE ten en Shanghai. Para disimular, cómpre poñerlle un nome inocuo, algo así como, por exemplo, Pulpería Maruxa, algo que apele á tendencia irracional dos asiáticos a devorar os froitos do mar.

Simultáneamente hai que crear unha empresa de transporte transoceánico que leve alimentos galegos cara Extremo Oriente. Poñamos, Conxelados Carmiña. Ocultos baixo esa navieira, crearíamos un sólido sistema de aprovisionamento para os nosos futuros restaurantes, transportando polbo a esgalla, xunto con toda caste de peixes e mariscos conxelados ou en conserva, para disimular.

A partir dos pírricos beneficios que poida dar Conxelados Carmiña, e xunto cunha ampla subvención do IGAPE (co desfalco que faga falla), abriremos unha terceira Pulpería Maruxa en Pequín, aproveitando a febre das Olimpiadas 2008.

    [NOTA: Tampouco estaría mal, como experiencia piloto durante as Olimpiadas, poñer uns cantos postos á saída dos estadios onde vendésemos bocadillos de chourizo criollo. Por probar…]

Nas nosas pulperías serviremos, obviamente, como plato único, polbo á feira con cachelos. E, para beber, namais que viño picado do Ribeiro. Iso sería nunha primeira fase. Logo, teríamos que ampliar o negocio ofertando caldo de repolo, raxo con patacas ou lacón con grelos.

Para cociñar, deberíamos contratar ás pulpeiras máis experimentadas do Carballiño. E logo, como camareiras, a todas as misses Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra dos últimos cinco / dez anos. Máis adiante, tamén habíamos fichar modelos profesionais. O uniforme sería: pano branco na cabeza, corpiño axustado con escote xeneroso, minisaia estilo “muiñeira”, e zocas de plataforma.

Os locais teñen que crear unha ilusión que mesture o exotismo cun forte pouso popular: chan de terra, mesas e bancadas de madeira contrachapada, paredes de mampostería vista, enormes pipotes detrás da barra, e potas fervendo estratexicamente colocadas en distintos puntos da sala. Os clientes potenciais deben proceder da clase media chinesa (200 millóns de clientes, en rápido crecemento), e o noso restaurante ten que ofrecerlles unha experiencia elitista coa que diferenciarse dos burócratas do Partido.

Unha vez que promocionemos a marca a través das Olimpiadas sería o momento de abrir distintas franquicias ao longo de toda China, de Hong Kong en adiante, e ao mesmo tempo introducirnos no Xapón coa mesma técnica: dende o restaurante da oficina do IGAPE a todos os centros comerciais do país. E unha vez consolidados nos mercados chinés e xaponés, en dous ou tres anos xa estaremos en situación de levar a Pulpería Maruxa á periferia asiática: Corea, Taiwán, Tailandia, Vietnam, Singapur, etc.

A partir de aí as cousas deberían acelerarse. Segundo nos vaiamos expandindo polo Extremo Oriente habería que mercar, masivamente, os restaurantes dos centros galegos de América e de Europa. E ao rematar esta fase, tras un breve periodo para que a experiecia Pulpería Maruxa enchoupe todas as revistas de tendencias de Oriente e Occidente, será o intre axeitado para que a compañía saia ao parqué, na Bolsa de Madrí, coincidindo coa apertura dos dez primeiros restaurantes na Península Ibérica (Madrí, Barcelona, Lisboa, Porto, Coruña, Vigo, Ourense, Santiago, Lugo e Pontevedra -Ferrol xa terá desaparecido para entón e non será máis ca un cemiterio de cascallos-)

A nosa ascensión bursátil debería ser meteórica, salvo unha repentina escaseza de polbo nas rías galegas, que poderemos resolver chantando piscifactorías por toda a costa galega, chilena e tailandesa. Chegado o caso, mesmo poderemos beneficiarnos da estrutura de Pescanova: unha OPA hostil, e xa está.

Cando a Compañía se sitúe entre as cinco primeiras do Ibex 35 será a ocasión de dar o golpe de graza: Adquiriremos absolutamente todos os restaurantes galegos que existan en todo o Planeta Terra e transformarémolos en franquicias de Pulpería Maruxa!!!

E a partir de entón… ningún goberno nos poderá deter…

Primeiro tomaremos o Ibex 35! …. e despois…. o Nasdaq e o Down Jones!!!

8 Comentarios

Arquivado en Economía

¡Ás armas!

por Viriato

Pese os esforzos de Alberto Núñez Feijóo por sementar o caos á busca da declaración máis imposible, e a non-visita da nosa musa, Anne Marie Rivers, a Fitur, coido que a noticia estrela da pasada semana foi a Operación Espingarda, o arresto en Verín dun grupo de señores adicados a compra-venda de armas de fogo.

Resulta que un vendedor de licores que foi edil do PP en Riós (75 anos), o dono dunha armería de Verín (71 anos), un que aínda é concelleiro do PP en Baltar (76 anos) e dous xubilados (un de 81 anos e outro de 56), noviños todos eles, tiñan montado un negocio en prol do dereito á defensa persoal coa axuda duns zamoranos que lles facían de exportadores. A Vicepresidencia de Anxo Quintana nega que se tratase dunha actividade dentro do programa Lecer para os nosos maiores.

A Garda Civil incautoulles a estes pobres homes tres fusís de asalto e un lanzagranadas (consideradas armas de guerra), un subfusil, 17 escopetas, 16 pistolas, 32 revólveres, 2 rifles, 5 carabinas, 10 metros de cordón de mecha lenta, 30 detonadores, incontables cargadores e pezas soltas de escopetas e pistolas, ademáis de abundante munición de diferentes calibres, incluídas balas de Cetme (munición militar). Vese que eran uns auténticos empresarios, emprendedores de verdade e desexosos de satisfacer todas as demandas que puidesen ter os seus clientes.

Estaba claro que con tanto sicario portugués, narco colombiano e mafioso de Europa Oriental campando polo país, os nativos da Raia Seca, lugar de fonda tradición contrabandista, tiñan que pillar cacho. ¿Ou é que imos deixar que os delincuentes que operan na nosa terra se abastezan de armas de pésima calidade importadas polos rusos e os sudacas? Pois eu digo: ¡Non!

O trafico de armas é un servizo que xera moito beneficio, crea postos de traballo na comarca e levanta industrias auxiliares, como a do transporte de mercadorías, os bares clandestinos, os sobornos policiais, os galpóns de estraperlo e o alugueiro de leiras como campos de tiro. ¿Queremos que toda esa riqueza marche para Medellín ou Chechenia? Pois semella que esa é a intención dos fiscais manipulados polo PSOE, que meten na cadea ós nosos homes de negocios, mentres a Xunta bigobernada, coma sempre, cala e outorga.

E si, xa sei que o tráfico de armas é ilegal. Pois claro, e tamén montar piscifactorías en Touriñan, pero iso dá igual. Aquí o que importan son os cartos.

E remato cunha interrogación sen resposta: As balas de Anne Marie ¿eran mercadas en Verín?

6 Comentarios

Arquivado en Autogoberno, Economía, Ourense