Arquivo da categoría: Estatuto

Os galegos que din “ni”

Moi Xordo

A preocupación da prensa conservadora galega, pola situación laboral e social da xuventude galega deume que pensar. Este artigo nos fala de que a poboación galega entre os 16 eos 24 anos son uns 250.ooo, e desos temos uns 40.ooo que nin estudan, nin traballan. O que se chama agora sociolóxicamente “ninis”, que viven no seu 89%  nas áreas urbanas de Pontevedra ea Coruña… Entón en Ourense e Lugo case non hai deso, xa que os que  hai son todos fillos de funcionarios da administración local de futuro incerto.

O artigo non reflexiona sobre as causas do fenómeno, máis alá da súa suposta perguiza ea xa famosa crise, se non que máis ben, alértanos entre líneas dun potencial troco do ciclo natural e social das cousas na sociedade galega:

Estos mozos que tracionalmente comporían o groso da nosa emigración, das derradeiras décadas a Andorra ou Canarias, xa non emigran ! Parece que está a alertar o lector, do perigo do fin dun ciclo tradicional da vida en Galicia, é máis, corremos o risco de atoparnos nas cidades unha masa xoven, alcóholica, revolucionaria… Que pode acabar co orde establecido. Que sempre foi de toda a vida, que as familias de orixe rural e humilde, ían  traballar polo mundo adiante e logo traían cartos que  alimentaban os negocios das clases urbanas galegas, cartos que son o froito do seu poder. Seguir lendo

Advertisements

4 Comentarios

Arquivado en Catástrofes, Costumismo, Emigración, Estatuto, Urbanismo

a financiación de galicia

airbag_somachigun copia

Feijóo tenno craro: “o conceto. Hai que discutir o conceto co fin de discutilo, porque si non, aquí vai haber hondonadas de ostias. Porque, vamos a ver, aquí hai unha cuestión: o conceto é o conceto. Ésa é a cuestión. Por exemplo, a Elena Salgado é unha muller con estudos. E aí non hai nada al respective porque Feijóo é liberal. E non deses que andan dicindo que son todas máis putas que as galiñas… aínda que o pense. Pero, ¿e o conceto, eh? eh? ¡Amigo! Ós feitos me repito!

airbag copiaElena Salgado ten estudos, sí, pero nunca mirou ben un galego

2 Comentarios

Arquivado en Autogoberno, Competencias, Estatuto, Feijóo

UN PASO CARA ATRÁS DO EXPANSIONISMO GALEGO

A rexencia

O pasado 11 de Febreiro os homes sen compromiso do pequeno concello lugués de Cervantes, todo un concello do século de ouro,  quedaron sen caravana de mulleres e Super Piñeiro sen o seu futurible premio “pulitzer” co programa “reallity” que tiña preparado pra deleitar a súa parroquia.

Segundo contaba Fernanda Follana (si… que pasa ! ) neste xornal: No pobo non se falaba doutra cousa, o propio alcalde do PSOE ía a participar na actividade xa que el se atopaba entre os “homes sen compromiso do lugar” e xa tiña acondicionado o polideportivo do pobo pra un recibimento gastronómico como se merece co seu conseguinte baile. Seguir lendo

3 Comentarios

Arquivado en BNG, Costumismo, Estatuto, Lugo, TVG

Problema matemático

Polo Parvo de Cela

Albertito Núñez Feijoo quere gañar as eleccións municipais para gañar despois as eleccións autonómicas para acadar o seu verdadeiro obxectivo final que é ser un xogador do Real Madrid, é dicir, non pagar nos restaurantes e nos sitios cool-pijo-Sanjenjo.

Tendo en conta que Albertito declarou máis dunha vez que el “ten o mellor de cada ideoloxía” polo que se obrigado contentar a todos e a todos por igual e que:

  • O seu partido está dividido entre os da Boina e os do Birrete. Os primeiros son os políticos que mellor falan galego de Galicia e gústalles o polbo a feira, e os segundos forman unha tribo lingüística que ben podería liderar Emilio Pérez Touriño e gústalle o polbo no coche oficial. Só os segundos comparten locais hosteleiros de referencia con Albertito xa que este só coincide cos da Boina en rituais de exaltacións do espírito galaico.
  • O seu partido nacional/estatal/ibérico está dividido en tres bandos: axitadores de ultradereita (Acebes,Zaplana), persoas que leron algunha vez un libro na súa vida aínda que fora ao revés (Piqué/Gallardón) e un elemento neutro coma o vacío intergaláctico sen ningunha incidencia sobre a realidade PERO que é de Pontevedriña (Mariano).
  • A sociedade galega ten unha estrutura cigótica polo que cada agrupación de individuos se divide ad infinitum nunha rede de yin-yangs que se estende ao infinito a través de escisións por motivos absurdos nas que citaremos por exemplo celtistas/deportivistas, choqueiros/peliqueiros ou ferroláns/naronenses ata convertelo no eleitorado menos homoxéneo do planeta. Só une a este marasmo dous conceptos básicos que son a gastronomía, en maior medida, e o localismo, aínda que acaba por dividir.
  • As leis básicas da física impiden a un elemento máis complexo ca un electrón estar en varios sitios.

Agora imaxinemos que nun certo día se convocan as seguintes manifestacións de xeito simultáneo:

  • Unha manifestación para pedir que os etarras mortos sexan resucitados e obrigados a cumprir a súa condena de máis de mil anos en pos da democracia e das vítimas.
  • Unha manifestación a favor de que o novo estatuto defina Galicia coma Galpón de Breogán, cifre a aportación dos orzamentos estaduais para a compra de piche nun 0,1% do PIB e conteña unha referencia expresa a importancia cultural e espiritual do berberecho na vida galega.
  • Unha manifestación en contra do descenso do Deportivo por ter unha débeda externa superior á de Burundi e outra para evitar que o Celta descenda organizada por uns vigueses ionquis das manifestacións.
  • Unha manifestación en contra do Porco Celta polo seu malvado plan para conquistar o mundo e á súa vez a favor do seu gorentoso sabor.

As preguntas a responder serían:

  • En que lugar e a que hora terían lugar as manifestacións e, non menos importante, onde pararía a comer?
  • Cantas e que palabras tería que empregar para realizar un discurso que valese para todas estas manifas?
  • Que debería levar posto en cada unha? Daríalle tempo a cambiarse?
  • Tería Rajoy sobre algo disto (excepto do futbolístico que sabemos que a ten)?

Agardamos con impaciencia polas vosas respostas.

4 Comentarios

Arquivado en Estatuto, Feijóo, Política, PP, Uncategorized

Sempre nos quedarán os Pactos do Hostal

por Viriato

 

 

O Parlamento. Sede do poder lexislativo. Fogar dos debates públicos de máis alto nivel. Laboratorio de alquimia onde se destilan as normas que rixen o país. Conxunto de hemiciclo, despachos e cafetería. Tras o fracaso da súa charla informal sobre o Estatuto, tres homes, tres grandes líderes, tres adalides da galeguidade, volven ter unha cita por motivos non sexuais. E desta vez hai público.

O presidente da Xunta sube ó estrado. Todos en pé e a masticar os puchos, de puro nerviosismo.

T.- Señor Feijóo, deixe de marear a perdiz.

Se non houbo acordo foi porque vostede non quixo, porque mire que eu lle presentei unha proposta de Estatuto que asinaría ata Franco redivivo, so para telo contento, a vostede. Así que deixe de marear a perdiz.

Porque Petene me dixo: “Emilio, como lle ensines este texto a Quintana, tíracho á cara e rompe o goberno”, pero a min me deu igual, xa me entendería eu co Quin tomando unhas tazas. E resulta que non, que vai Anxo e acepta esa merda. Resulta que o vicepresidente baixa os pantalóns e se expón a que todo o BNG o poña de españolista para arriba, pero é vostede quen non pode ir a Xénova e dicirlles: “Oes, Mariano, que lles vou aprobar o Estatuto a estes”. Vostede o único que fai é marear a perdiz.

Porque lle lembro que o mes pasado, en Monte Pío-Pío, cando estabamos a rematar a churrascada e baixaramos dúas botellas de LK, confesou vostede que tiña as mans atadas e que en Madrid o corrían a palos se se lle ocurria conxugar o verbo pactar. Pois ben, pois xa vale de marear a perdiz. ¡Que me fai vostede botar de menos a Fraga! ¡El sí que sabía facer que me sentise un home!

Baixa o estrado, da tres pasos, e volve subir.

T.- ¡E deixe de marear a perdiz, cona xa!

O vicepresidente da Xunta é o seguinte. Chega ergueito e cheo de razón.

Q.- Toda Galicia miraba para nós. A bondade e o optimismo florecía nas mentes dos cidadáns, que aloumiñaban a idea de reformar o Estatuto. Aquelo parecía o puñetero final de Que belo é vivir. Pero ó señor Feijóo non lle valía. Nooon, ó señoooor Feijóo tenlle demasiado medo ó que diga del Fedeguico. O señoooor Feijóo liderou ós tanques da ultradereita, que aplastaron a nosa primaveira do Hostal (todos os dereitos desta última frase están reservados a nome de Antonio Losada Trabada, quen vos partirá as pernas se a usades sen permiso).

Eu aceptei a merda de proposta de Touriño, e a Feijóo non lle valeu. Eu aceptei a porcallada de plan de financiamento que facía o PP, porque o señooooor Feijóo quedou farto de dicir que iso era o importante do Estatuto, pero tampouco lle valeu. ¡Estaba disposto a poñer o de “nación” nun sitio pequeno, maldita sexa! ¡Ata paguei eu o churrasco! ¡¡Arrastrei a miña honra pola lama!! ¿Que máis quere o señooooor Feijóo? ¿Que me prostitúa? ¿Un ATS de Allariz coma min? ¡Qué máis quere! ¡Canto máis teño que sufrir!

A súa forza de vontade crébase e baixa correndo, entre saloucos.

Por último, ponse en pé o xefe da oposición. Soa a música de Benny Hill e 37 deputados aplauden.

F.- Celebro que coñeza tan ben Xénova, señor Touriño, é unha cidade de Italia moi fermosa (risos enlatados), pero eu son galego e español, galeguista e españolista a un tempo, e non me avergoño de pertencer a un partido de carácter estatal. Eu son un tipo tolerante, boa xente, e non o hei ser, se co gasto que fago manteño varias fábricas de gomina.

E fun disposto a dialogar. A min valíame poñer “realidade nacional”, “sentimento nacional”, “rexión nacional”, “nacionalidade histórica”, “sentimento real”, “nacionalidade sensible” ou “rexión sentimental”, mesmo tería asinado por “farrapo de gaita”. Pero nación non, porque nación só hai unha, grande e libre. E aínda sabendo eso, veña o Quin a protestar.

Aquí os que se adicaron a enredar, señor Touriño, foron o tipo ese de barbas e vostede, que andiveron a pactare a proposta esa de mínimos de merda ás miñas costas. E iso estivo feo. Non me gusta que me deixen de lado. Pero lles vou decir unha cousa, se agora pactan vostedes unha proposta conxunta e ma poñen enriba da mesa, eu movo á miña peña e en 72 horas estamos a negociare outra vez. ¿Contradicción? ¡Non! Oxímoron, que eu son un poeta.

E así remataron as cousas, cunha certa melloría sobre a última vez. Desta, só lles fixeron falta tres horas para demostrar que non sen van poñer de acordo nin que os maten.

4 Comentarios

Arquivado en Estatuto, Surreal

Ultrafeijoo

por Medulio

Non cabe dúbida: Alberto Núñez Feijoo estache feito un ultra, un auténtico radical. Aínda non temos claro a tendencia cara onde se dirixe, pero ninguén pode dubidar de que lle está botando uns collóns ben grandes.

Feijoo nos seus anos mozos

 Ou senón, ¿como se explica que sexa capaz de ter en contra a practicamente todo o mundo?:

Á esquerda:  utilizando certo toque demagóxico, a través dun inocente mandilón

Á dereita:  sendo desagradecido cos que tanto lle deron ao partido…

Aos que están máis á dereita: falando de máis sobre certos textos autonómicos

Ao nacionalismo: des-nacionalizando a patria nai con certo cachondeo

A moitos galegos de pro: facendo un pouco o paspán… 

Mesmo Feijoo, o noso Ultrafeijoo, é capaz de mosquear ao ser supremo!

2 Comentarios

Arquivado en Estatuto, Política

Ponlle un -iño á túa vida

por Medulio

Un dos graves problemas de Galicia é o hábito de compararnos con Cataluña e o País Vasco por aquelo de que as tres, e namais que as tres, ostentan a dubidosa honra de se chamar nacionalidade histórica. Pero benqueridos galponeiros, temos un problema: non somos como eles. Temos envexa do seu poderío económico, da súa capacidade para mandar en Madrid máis que no seu propio país (como fai insolitamente CiU), do seu cosmopolitismo. Tentamos copiarlle certos símbolos, pero nunca estaremos ao seu nivel porque nos falta caché lingüístico.

E non é cuestión de que o galego careza de substantivos. Non temos máis que lembrar na lingua nai non se di ladilla. Fala ben, denomínase piollo pato. E ten ben claro que nunca has de estar nervioso. En todo caso, poderás estar nerviudo.

Vale, os académicos e filólogos esmeráronse para sermos diferentes en bioloxía xenital ou en estados de ánimo, pero… ¿por que non temos termos propios e de seu no que realmente importa? Cantas veces recollen os medios a Pérez Touriño falando (en público) de piollos pato?

Jaimito, Jorgito y Juanito

Refírome a Touriño polo acomplexado que anda dende que accedeu á presidencia. El é presidente, a secas, igual que a miña nai é presidenta da Comisión de Festas. En troques, Ibarretxe é lehendakari e José Nocilla din que é president. Por iso cando falan deles nin tan sequera necesitan dicir o seu apelido. Alí si que teñen caché. Teñen caché, cupos e IRPF’s, pero tamén teñen un plus lingüístico de carallo.

Pensándoo ben, case ten máis categoría ser conselleiro que presidente, porque presidentes en Galicia hai uns cantos (a frustación de Touriño é proporcional ao número de comunidades de veciños, comisións de festas, equipos de fútbol e repúblicas avaladas por IKEA) pero conselleiros… Conselleiros hai poucos, e válidos aínda menos.

Pasa o mesmo con institucións e cargos varios. ¿Por que sonan tan excitantes verbas como Estatut, Govern, Conseller en cap, Parlament, Alderdi Eguna ou Euskal Telebista? O exemplo máis evidente é a da futura forza policial galaica. Competindo coa estes e con estoutros, como demos queren que se chamen Policía Autonómica??

Van un alemán, un catalán e un galego...

Nós non só criticamos, tamén amañamos. E o noso amaño será a base de sufixos. ¿Non vos gusta este presidente? Pois será o voso presidentiño. ¿Estades cansos de ler parvadas sobre o Estatuto? Pois aínda vos queda moitas mentiras en relación ao Estatutiño. ¿Os pinchos do Hórreo sonvos indiferentes? Pois poñede un Parlamentiño ou unha Camariña ás vosas vidas…

E aqueles que toman a carallada a nosa proposta, lembrámoslles que a RAG optou por usar GRAZAS, mentres que Galpón sempre apostou polo 100% galego graciñas. Comparen vostedes mesmos.

3 Comentarios

Arquivado en Estatuto, Política