Arquivo da categoría: “Fúrbol”

ESPAÑA REMATOU CO GALPÓN DE BREOGÁN

Comité de saúde pública do GdeB

 

Queridos seguidores e amigos, na pasada Eurocopa de Austria-Suiza o Galpón de Breogán pasou o intre máis crítico da súa historia: O día 29 de Xuño de 2008, só tivemos 11 entradas ! Ante esta clara mostra de derrota das nosas ideas nihilistas, separatistas e algo subnormais que tratamos difundir dende aquí (como recolle esta célebre enquisa sobor do GdeB).

Só nos queda retirarnos a tempo. Non sin antes ameazando os inquilinos da Rúa do Hórreo coa nosa volta despois do verán, tendo as eleccións autonómicas máis preto, e deixándovos cunha mensaxe de esperanza nestos tempos de cris… Dun verdadeiro artista e humorista falando de política, (nunca está de máis voltar a escoitar os que saben) non coma os que pasaron por aquí:

Advertisements

2 Comentarios

Arquivado en "Fúrbol", Autogoberno, Bipartito, Blogs, Embigo, Humor, Independentismo, Parlamento, Política

PORQUE ROMPE ESPAÑA ? (O outro España-Rusia)

Comité de saúde pública do GdeB

 

Segundo unha recente enquisa do CIS, unha terceira parte da poboación de territorios estatais con dúas linguas oficiais descríbese como nacionalista e son practicamente os mesmos que consideran España un estado que os que pensan que é unha nación. Entón o 1/3 que nos falta, supoñemos que serán emigrantes e xente desa que di: “eu son cidadán do mundo”, ai ! Canto dano fixo Manu Chao. Co que está moi claro que “España se rompe”, pero porque nesos territorios a xente non ve a Xxpaña como a súa patria ou nación, escoiten isto e reflexionen:

Este é o himno de Rusia como podedes apreciar (nestes últimos tempos estamos moi musicais), unha creación superior do ser humán, que elegancia, que ritmo, ledicia e sentimento van da man, cunha melodía que fai patinaxe artística polos tonos; non fai falla que vos lembre Eurovisión, e que canción se asemellaba máis o himno español se o “Chiki,chiki” ou a dos rusos. Agora vexamos unha retrospectiva de bandeiras e himnos de España:

Por eso Rusia é a nación máis grande do Mundo ! Os estados todos teñen polo xeral unha bandeira, un himno e un lema, pois o himno de Rusia dalle gañas a un de ser ruso ! Pero o de España…tanto o de “Del Riego” como a “Marcha real” son uns himnos de 3ª ou 4ª. O republicano é unha marcha militar de república bananeira, que inda porriba parece que vai entrar Joselito a cantar, así lle foi; eo que temos arestora é unha melodía rococó decadente que debía de entreter os xogos do palacio de Aranxuez, en plenos tempos de Carlos IV fillo tonto de Carlos III que non vou decir a quen asemella. Ámbalas son melodías ledas sen sentimento é doadas, por iso teñen tanto éxito en ámbitos etílicos, pero non chegan o corazón e espírito dos cidadáns, infundindo o amor e respeto necesario, e claro pasa o que pasa. Seguir lendo

2 Comentarios

Arquivado en "Fúrbol", Autogoberno, Costumismo, Día da patria, Gafapastismo, Humor, Independentismo, Música, Misticismo

Futuros derbis galegos

Por Frouxeira

Nin Reganosa, nin Navantia, nin o porto exterior. Só unha cousa poderá sacar a Ferrol da súa crise socio-económica…

O ascenso do Rácing de Ferrol á Segunda División A da LFP deixará na vindeira tempada dous novos derbis galegos. O equipo verde terá que enfrontarse ao equipo celeste, e Vigo e Ferrol xa terán algo máis en común cos estaleiros e o proletariado industrial (aloumiñado nunha, desempregado noutra).

Farían ben en pórse de acordo (nalgo) os da Consellería de Economía cos de Industria, os de Política Territorial cos de Cultura e Deporte, a ver se cando menos son quen de meter á cidade máis fea de Galiza de cabeza no Eixo Atlántico. Quizais o Rácing poida acadar o que ninguén fixo ate o momento: un enlace ferroviario directo sen pasar pola peaxe turca. Senón, como van ir os celtistas a ver os seus encontros na Malata?

Un tren sería un comezo. Pero a verdadeira pregunta na que matinamos todos é… Deixarán os ferroláns que o Maligno de vampirice este éxito?

3 Comentarios

Arquivado en "Fúrbol", Ferrol, Reganosa, Uncategorized

As persoas máis odiadas da Provincia de Pontevedra

Por Frouxeira

Se fixesemos un concurso…. Quen gañaría?

Quizais Carlos Mouriño, o Presidente do Celta. Ou Hristo Stoichkov, o seu fracasado entrenador. As cabezas visibeis do “proxecto” que envorcou ao equipo celeste na Segunda División da LFP.

O domingo foi un gran día para eles: Milleiros de celtistas canalizando os seus pensamentos máis crueis na súa contra! Dende ese noite, Mouriño e Stoichkov capitalizan unha intensa corrente de xenreira xeneralizada… É que o furnbo é asín…

Pero o descenso do Celta non debería escurecer o outro gran acontecemento que espertou os peores instintos de moitos pontevedreses nesta fin de semana…

A TRAIZÓN DE PONTECESURES!!!

Nada como unha boa exhibición de transfuguismo político para envelenar a constitución dos novos concellos! Máis lle valía a Touriquín ser ubicuo e omnisciente para non levar estes sustos…

205 votos e moita mala sangue abondan para facerse coa alcaldía deste pequeno concello á beira do Ulla. María Isabel Castro Barreiro, a única concelleira de Independentes por Pontecesures, é a súa nova alcaldesa grazas ao apoio de tres concelleiros do PP e dous do PSOE. Un pacto contra natura! Revive o espírito da Porqueira! Un goberno tripartito para enviar ao anterior alcalde directo á oposición, tras oito anos no poder. De nada lle serve aquí ao BNG ser a forza máis votada. Por moito que só ficase a un concelleiro da maioría absoluta, en Pontecesures xa non ten con quen pactar.

Na sesión de investidura o veleno foi por diante. Aló son todos veteranos da vida política local, as liortas veñen de lonxe. O candidato socialista, Luis Sabariz, é un antigo independente que odia visceralmente a Álvarez Angueira, o ex – alcalde nacionalista. Que non se lle poña diante (e menos ao lado). Nada do que digan os grandes pactos de Quintauriño poderá mudar esa relación.

Claro que, supostamente, Sabariz non podía votar polo candidato do PP… Logo, como atopar a combinación gañadora?

A Maribel Castro xa só lle faltaba ser alcaldesa. En 1999 montou o seu propio partido de cabreados a partir dunha escisión do PP. Logo apoiou a Álvarez Angueira, e ao pouco mesmo entrou no goberno facéndose coa carteira máis cobizada: converteuse na flamante concelleira de urbanismo pactando co BNG.

Pero o furnbo é asín. Tres do PP, mais Dous do PSOE, mais os 205 votos que fixeron concelleira a Maribel, e saen as contas para que os Cinco do BNG pasen á oposición. Igual que lle pasou ao Celta o domingo. Gañaron 2-1 en Balaídos fronte ao Getafe, pero os resultados dos demais cadraban para que os vigueses baixasen a Segunda…

Malas combinacións. De quen é a culpa? O único consolo é botarlla a alguén. E logo odialo. Profunda e intensamente. Uns poucos quilómetros máis ao norte, na Provincia da Coruña, a traizón ía no sentido contrario. A partir do sábado “Muros”, “Corcubión” e “Porto do Son” convertéronse en pequenos Waterloo para os socialistas.

A quen se odiará máis nesta semana na Provincia de Pontevedra? Aos directivos e técnicos do Celta ou aos concelleiros do novo goberno de Pontecesures?

Desgrazas dalgúns, fortuna para outros…

5 Comentarios

Arquivado en "Fúrbol", Bipartito, BNG, Municipais, Política

Real Clube Oposición Popular

Por Frouxeira

Poucos equipos poden fachendear de manter durante dezaséis tempadas consecutivas o título de Campións de San Caetano. Foron anos gloriosos para o, daquela, Real Clube “Goberno Popular”. Lembro cando Manoliño Fraga (posiblemente o mellor furnbolista galego de todos os tempos) renunciou á división estatal, tras unha chea de anos frustrados sen acadar o título. Semellaba a fin da súa carreira. Daquela quixo probar sorte nunha categoría aparentemente inferior: a división autonómica. Sería aló polo campionato de inverno do 1989. Con el, a dereita paisana galega ía chegar ao máis alto…

… durante década e media. Pero a quinta de Manoliño Fraga envelleceu, e perdeu o título hai dous anos. Foi nunha final agónica contra o seu meirande rival, a Sociedade Deportiva “Goberno Bipartito”. O encontro estaba moi igualdado, anque se lles notaba certa vantaxe electoral aos bipartitos. Aínda houbo que agardar ate os últimos minutos da prórroga, xa no tempo de desconto, para que Millo Touriño marcara o gol da victoria…

Coa marcha de Manoliño, retirado á división senatorial (onde só se xoga furnbo de exhibición), eclipsáronse algúns dos grandes: pouco se sabe dende aquela de Pérez Varela ou de López Veiga; outros, como Xosé Antón Orza ou Xesús Palmou, limítanse a xogar no Campo do Estatuto; e houbo mesmo quen abandonou o equipo para fichar por outro e ser a estrela, anque sexa nun equipo da división municipal.

Agora, a gran dúbida de calquera afeccionado é “¿Eran insubstituíbeis?” Como resposta, os galponeiros propomos unha combinación dalgúns supervivintes daquela xeración dourada xunto coas novas promesas importadas dende Xénova. Esta sería a nosa aliñación titular.

Co número 1, na portería, o temíbel cancerbeiro Francisco Cacharro Pardo. Un gardameta que nos seus mellores tempos intimidaba aos rivais só coa súa presenza. Daquela era un valor seguro na retagarda popular. El, cumpría. Sempre. E así leva vintecatro tempadas coma titular. O problema é que todos, ate el mesmo, xa saben que esta vai ser a última. E ninguén quere falar do seu relevo. Os propios compañeiros perderon a confianza nel, e gardan as distancias. Vai vello, e non se lle perdoa as goleadas que encaixou nos Campos de Lugo, Monforte e Viveiro.

Na banda dereita, vestindo a camisola número 2, un home para renovar dende a tradición: José Manuel Baltar, “Baltarito”. Fillo dunha das grandes figuras do equipo, probou sorte en distintas posicións e agora exerce como traballador entregado á causa: a carretaxe, levar o balón de abaixo a arriba. No ataque non luce moito (nada, a verdade), pero na defensa actúa coma un pilar sólido. A canteira ourensá sempre deu moi bos defensores. O entrenamento do CEFOU dá os seus froitos.

E na outra banda, co número 3, xoga Amparo González, “Amparito”. Hai uns anos supúñase que era unha gran fichaxe da canteira ourensá, mais dende aquela amosou máis ben pouco. Non tocou bola. E iso que é titular. Moito marketing, moita foto, pero pouca efectividade no campo. Efectos da beckamización do furnbo popular.

Pola contra, un ourensán que si entrou de cheo na dinámica do xogo é Roberto Castro, o central dereito (camisola número 4), famoso por confundir a marcaxe dos rivais con partirlles as pernas. Unha das súas xestas máis sonadas foi cando lle meteu o cóbado nos ollos a Suárez Canal durante un saque de esquina. Outra das súas técnicas disuasorias consiste en sachar sen piedade as pernas de Lola Villarino, cada vez que a hooligan bipartita se achega á portería popular. Arríscase continuamente a que lle amosen o cartón vermello, e logo aínda se queixa cando pitan pealti… Demasiado zoupón para xogar con xeito.

E, á fronte desta fortaleza defensiva, co número 5, ¡O subcapitán do equipo! ¡¡O Cannavaro popular!! ¡¡¡Jooose Luissss… Baltar Pumar!!! Fichado para reforzar a defensa durante os anos gloriosos, este Home do Renacemento salientou de seguida pola súa abraiante calidade da que, por estraño que resulte, aínda non perdeu nin unha miga. Mestre das novas promesas, é o único dos supervivintes da quinta de Manoliño que ten garantido a titularidade por moitos anos. Revólvese coma ninguén co balón, ten unha excelente visión de xogo, e define sempre con moita precisión. É a mellor garantía coa que conta agora o equipo. Elevou a carretaxe a disciplina artística.

Para substituir a Manoliño como medio centro organizador fixo falla un complicado cásting entre vellas glorias e estrelas emerxentes. E tras moito cristo, o elixido foi Alberte Núñez Feijoo. O novo capitán dos populares luce a camisola número 6, e esfórzase por poñer o seu talento ao servizo do equipo. O problema é que se gusta de máis. E nin sequera se entende moi ben coa metade dos titulares. Da xeración dourada, só sabe combinar con Baltar, que lle organiza a xogada dende a traseira. Pero logo, non sabe como chegar á portería contraria, e algúns dos seus propios compañeiros non é que llo poñan sinxelo. El tampouco é ninguna figura: chupa máis ca ninguén, para perder o balón a metade das veces. Por agora só amosou que sabe marcar goles de penalti. Pouco máis.

Para maquillar estas eivas, Feijoo colocou diante súa a dous dos seus peóns. Co número 7, á esquerda, atópase Corina Porro, unha xogadora pretenciosa, que cumpre ben nas distancias curtas, pero sen moito talento para as individualidades. Fáltalle visión de conxunto. O título que a fixo famosa na división municipal das Rías Baixas non é produto dos seus méritos. Máis ben ese ano non houbo nivel (os rivais eran uns chaíñas).

E mentres, á dereita, co número 8, está Juan Juncal, un furnbolista gris saído do ermo de Ferrolterra, onde se fixo famoso polas súas carambolas. Gústalle facer coma que lle vai pasar o balón a alguén para despistar ao defensor, regatealo, e logo seguir cara adiante chupando bola coma se só fose súa. Ás veces funciona, e fica coa pelota, pero esas carreiras súas rematan antes saíndo pola liña de fondo que colgando o balón sobre a área rival. Esta técnica pode funcionar nunha pachanga municipal, pero non semella a máis axeitada para a categoría autonómica. Fáltalle madurez.

O xogo de Feijoo, canalizado por Porro e Juncal, debería chegar ate a área rival, pero últimamente non están moi coordinados os medios cos dianteiros. Xunguindo a uns e outros está, co número 10, o mediapunta polo centro, Xaime Pita Varela. Nos tempos de Manoliño arramplaba con todo, éravos un atacante furioso e efervescente, capaz de tirar a porta dende o semicírculo central se lle cadraba ben. Pero nas últimas tempadas está moi mansiño, véselle canso, namais recolle e devolve o balón, fáltalle aquela explosividade que o fixo famoso nos seus man a man con Suárez Canal.

E se Xaime Pita xa non é o de antes, moito máis engruñado está o que fora o máximo goleador dos populares. Co número 9, o dianteiro máis temido do noroeste, Xosé Cuíña Crespo. Houbo un tempo en que se permitía toda caste de filigranas na área pequena. E o balón sempre entraba. Non había defensor que puidera frealo, nin porteiro que parara os seus bumbardasos. Manoliño e mais el eran a parella perfecta. Un organizaba a xogada no medio do campo, e sabía que o outro sempre ía estar diante para marcar o tanto. Eran tempos de goleadas. Pero algo pasou. Un día negro prestixioso, o entendemento entre eles dous quebrou. Cuíña comezou a fallar. Iso, cando lle chegaba o balón. Comezou a pasarse os partidos a velas vir, sen tocar bola. A súa estrela foise apagando, e hoxe sobrevive na aliñación titular polas rendas do pasado. E segue sen facer ren. Combina aínda peor con Feijoo que nos últimos tempos de Manoliño. Unha mágoa. Hai quen di que o seu soño era retrasar a posición ate a de medio centro organizador. Hai quen di que quere deixar o equipo para fichar por outro no que sexa a estrela… Un final pouco digno para o home providencial da dereita paisana galega.

Mentres lle medran os ananos a Cuíña entre os suplentes (Xosé Crespo, Rafael Louzán, Alfonso Rueda, etc), o outro posto na dianteira semella consolidado. Vestindo a camisola número 11, o ídolo dos “boirretes”, Xose Ramón Barreiro. Nel coinciden o talento natural dos “boinas” (os puchos, os supervivintes da xeración dourada) coa técnica estudada dos birretes (os bonés, as promesas da canteira xenovesa). Escorregadizo coma un becho noxento, resiste moi ben a presión, e sempre aparece nun lugar providencial á hora de marcar os tantos. Por agora é o mellor aliado co que conta Feijoo, pero disque non hai moi bo ambiente no vestiario. Os díxome-dixome insinúan que Barreiro quere ser capitán no lugar do capitán. Outro ruxe-ruxe suxire que, cando se enfurruña, ameaza con parapetarse na portería. Esa actitude fai que se distraia ás veces no campo, e perda boas ocasións. Fai coma que lle dá igual, pero non debería confiarse. Calquera día desaparece e non o botaremos en falta.

Ate aquí a nosa proposta furnbolística. A gran final desta tempada xógase o 27 de maio. Aí estaremos todos, coas bucinas, coas bufandas. Atentos por se hai cambios. Pendentes de se o sol sae para todos, ou chove coma sempre. Falta alguén? Vós diredes.

1 comentario

Arquivado en "Fúrbol", Política

Sociedade Deportiva Goberno Bipartito

Por Frouxeira

Disque o estado español é o país dos corenta millóns de seleccionadores de furnbo. E os nosos benqueridos políticos galegos deben ter complexo de furnbolistas frustraos, a xulgar polo gusto que lle teñen ás alegorías deportivas. Feijoo, na resaca do estatuto, soltaba algo así como…

“Na miña opinión… estamos no descanso do partido… e se a min se me volve a convocar a xogar… isto é, a pactar… teñan por seguro que estarei en disposición de asistir”

Unha lectura da reunión de Monte Pío que podería traducirse algo así como…

“No último encontro non estiven moi atinado, pero o Míster sabe que pode contar comigo para o equipo”

Sabedores, polo tanto, do seducidos e desexosos que están os nosos dirixentes de dar patadas a unha pelota, dende o Galpón de Breogán propoñemos as seguintes aliñacións ideais para ese hipotético partido. Pero antes, ambientémonos un anaco coa poesía dos retransmisións deportivas….

Bennnviidos ao Cammmpo do Hórreo!!! Esta noite imos asistir ao encontro que tooodos vossstedes ssstaaaban agardando Ao Parrrtiido das Essstreeelas!!! Dunha banda, agardamos que á esquerda do campo se sitúe a Sozzciedade Deporrrtiva “Gobeeerrrno Biparrrrtiiito”. Enfronte, á dereita, vai ter un duuuro rival a batirrr: o múltiples veces cammmpiónnn en temmmpadas anteriores… Real Clube “Oposiciónnn Popular”!!!

 

Agora si, co estadio ruxindo ao fondo, este sería o noso once ideal para a Sociedade Deportiva “Goberno Bipartito”.

Co número 1, na portería, Alfredo Suárez Canal. Un xogador con moita experiencia, famoso no pasado pola súa agresividade, e que se está revelando nesta tempada como un gardameta capaz de manter a serenidade en casos extremos. En tódalas situacións de perigo, Suárez Canal está saíndo adiante sen que na trastenda do bipartito entren moitos goles. Este porteiro dálle seguridade e solidez ao xogo xunteiro, e sabe sacar balóns fóra cando outros os darían por perdidos. Lembrai o duro encontro no Campo dos Incendios Forestais.

Co número 2, xogando pola banda dereita, Manuel “Pachi” Vázquez. Bo regateador, sabe protexer o balón cando sae ao ataque, anque nunca se adentra demasiado no campo contrario. Malia o seu estilo conservador, é outro deses xogadores que dá o mellor de sí cando semella en dificuldades, coma naquel encontro no Campo do Umia. Con todo, fáltalle algo de imaxinación, ten un xogo demasiado previsible.

Co número 3, na banda esquerda, Ánxela Bugallo, un valor en ascenso imparábel dende a primeira victoria bipartita. Pero á hora da verdade, cando está no campo, non sempre amosa o que se supón que vale. Hai veces que se embarulla co balón en plena carreira. Protéxeo, evita que llo rouben, pero paraliza o xogo. Estou pensando nas dificuldades que ten para regatear cada vez que visita o Campo da Cidade da Cultura.

E a camisola co número 5 correspóndelle a Anxo Quintana, o segundo capitán. Un home con moita experiencia nas distancias curtas, que agora xoga como defensa central malia que se nota que preferiría estar máis adiante. Ten algo de complexo de esterliña, sae moito máis nos medios do que debería. Non tira da boca o seu mantra preferido: “Vicepresidencia. Xunta de Galicia”. Sóltacho sempre que pode. Pero por agora está cumprindo ante os ataques contrarios. Amais, enténdese ben co porteiro, os dous son vellos coñecidos da canteira alaricana. En todo caso, estas virtudes non se ven acompañadas polo xogo do seu compañeiro na área, o outro central: co número 4, usurpando o posto onda debería xogar Carlos Aymerich, Antón Losada.

O cambio non se sabe moi ben se é cousa dun dos técnicos do bipartito, Paco Rodríguez, ou se é o propio Losada o que se foi gañando a confianza do Quin. Pero o seu estilo é moito máis escuro e confuso que o de Aymerich. Por momentos semella que prefire agachar o balón ante o rival antes que facerlle un regate. Esa caste de xogo tamén despista ós seus compañeiros, e crea bastantes problemas de compenetración. Cando Losada ten a pelota, semella que xoga para si. Busca sempre combinar con Quin, pero esquécese de tódolos demais. Quin séguelle o ritmo, ás veces en prexuízo do equipo e del mesmo, aillando o seu xogo en troques de abrilo. E cando se trata de parar a un dianteiro habilidoso, Losada amosa unha lamentable falta de recursos máis aló da súa agreividade efervescente.

No medio do campo, co número 6, organizando e distribuindo o xogo, Ricardo Varela. Este medio centro é un deses homes grises e case anónimos que sempre fican en segundo plano, pero que logo resultan ser os arquitectos das grandes obras. Traballador entregado ao equipo, con grandes dotes de organización, canaliza o xogo medio bipartito para que o balón luzca nas posicións dianteiras. Diredes que está por estar… pero manda máis do que parece.

A camisola co número 7 correspóndelle a unha das revelacións desta tempada: a interior esquerda Teresa Táboas. Nunha posición aparentemente incómoda, está amosando unha boa capacidade para desenvolvese nos encontros difíciles, coma os celebrados nos Campos da Especulación, das Vivendas Protexidas ou do Solo Industrial. A sensación de afogo que pode transmitir a súa respiración entrecortada é só un espellismo que oculta unha ampla capacidade de resistencia. Os balóns que colga na área crean boas ocasións de gol, aínda que por veces peca de certa inexperiencia cando ten enfronte a un defensa curtido.

E, á dereita do mediocampo, co número 8, José Ramón Fernández Antonio. Un pilar básico da actual potencia xunteira, xogador limpo e efectivo nos seus pases. Non lle gusta chupar cámara, pero as súas asistencias son as que definen os goles. Hai quen di que deberían cambialo de banda para poñelo a xogar no mesmo carril que Ánxela Bugallo. Disque se entenden ben. Tamén hai quen di que mellor sería mover a Bugallo á dereita. Son discusións técnicas nas que non imos entrar, porque á marxe de hipotéticas relacións privilexiadas entre estes dous titulares, Fernández Antonio sabe soster o xogo coa maior parte dos compañeiros. Cumpre coas labores básicas de apoio sen as que o Goberno Bipartito ficaría coxo. Iso si, din que é un xogador moi volátil, que esta tempada se está lucindo, pero que a súa boa marcha ben podería truncarse na vindeira se a coxuntura non o acompaña.

Pechando o rondo do mediocampo, co número 10, a figura do equipo: Emilio Pérez Touriño, o capitán, un media punta ofensivo para canalizar o ataque na frontal da área. En semellante posto de prestixio, o cabezolo xunteiro amósase pretencioso, cun complexo de Ronaldinho que lle desmerece todo o que fai. Por agora tampouco é que xogue estrictamente mal, pero crese moito mellor do que realmente é, e ponse a facer numeriños complicados que case sempre lle saen mal, sen decatarse doutras opcións máis simples e eficaces. Lembrai os seus continuos erros na recente visita ao Campo de Pescanova (entre moitas outras cantadas, demasiadas para o que se supón que vale)

 

Xa na dianteira, asediando na área pequena dos rivais, os dous arietes femininos do bipartito. Co número 9, a veterana Lola Villarino, toda unha hooligan hiperviolenta que se lanza sen piedade sobre a portería contraria cada vez que ten un balón a tiro. De tanto que ataca aínda mete unhas cantas, pero ás veces pesan máis os problemas que provoca que os tantos que marca. Ten a cualidade de espertar instintos sanguinarios nos defensas que a marcan, máis atentos a lesionala que a defender a súa portería. Mesmo no seu propio equipo preocúpanse máis do seu mal carácter que da súa efectividade. Non é a primeira vez que remata un partido hostiándose cos seus propios compañeiros, e senón que llo pregunten ao seu maior inimigo interno, o sancionado Carlos Aymerich.

E, por último, outra das revelacións da tempada: co número 11, a máxima goleadora do combinado bipartito, María Xosé Caride. Unha xogadora todo terreo, especialista en afundir calquera sistema defensivo que tente contela, chámeselle Lei do Litoral, Plan Xeral de Vigo, ou Vía Rápida do Salnés. Por veces gústase de máis, pero por agora está nesa fase das novas promesas nas que todo lles sae. Mentres manteña a confianza no seu xogo e mais esa punta de velocidade, os rivais van ter difícil conter tanta incursión victoriosa.

 

Ate aquí a nosa proposta (por hoxe). Pero vós diredes… “¿E onde colocan estes a cracks como Fernando Blanco ou María José Rubio?” Ou… “¿Pero é que non van subir ao equipo titular a ningunha das figuras da canteira municipal, coma López Orozco, Sánchez Bugallo ou Javier Losada?” E que ninguén me pregunte por Méndez Romeu ou por Carmen Gallego: o primeiro só pensa en marchar cedido ao Furnbo Clú “Gobierno Central” e a segunda leva a peor racha de lesións que sufriu o equipo. ¿Botades de menos a alguén máis? ¿A Laura Sánchez Piñón? ¿E esa quen é? ¿Xoga no Bipartito? Son moitas as posibilidades, por suposto: Galiza é nación porque ten dous millóns setecentosmil seleccionadores. ¿Vós a quen poñeríades?

[…e a vindeira semana, por suposto, a aliñación do Real Clube “Oposición Popular”]

1 comentario

Arquivado en "Fúrbol", Política